Değerli okurlarım,
Yeni yılın ilk gününde kaleme almak istediğim şey, bir dilek listesi ya da gündelik temenniler değil. Çünkü bazen sözcüklerin en güçlü hali, şiirin içinden doğar. Şiir hem bireysel bir iç ses hem de toplumsal bir aynadır. Bugün sizlerle paylaşmak istediğim dizeler, yeni yılın eşiğinde durduğumuz bu anı anlatıyor: geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken, geleceğe doğru açılan görünmez bir kapıyı…
Görünmez Kapı
Bir kapı aralanır, görünmez bir eşik,
Gece, gri kar taneleriyle örter içimi.
Zaman, suskun bir gölge gibi eğilir üzerime,
Her adımda biraz daha yaklaşır ölümün sesi.
Karanlık kuyular gibi derinleşir kader,
Uzaklardan yankılanır boşlukta bir ses.
Geçmişin küllerinde donmuş bir hatıra,
Geleceğin adı, karla örtülmüş bir taş.
Hiç açmadığım bir kitabın son sayfasında
Unutulmuş bir nefes, buz kesmiş bir cümle.
Bir uçurum kıyısında durur son adımım,
Paslı bir anahtar gibi döner zaman.
Gölgeler birbirine karışır sessizce,
Solgun aynalarda eğrilir yüzüm.
Ve geleceğin adını fısıldayan ince ses
Bir kar tanesi gibi erir avuçlarımda.
Sonra bir an gelir, sessizce açılır kapı,
Küllerini aşan bir ışık sızar karanlığa.
Ve ben, gölgemi geride bırakıp
Varırım bilinmeyen sabaha.
